… omdat elk kind recht heeft op een goede start!

luxe

Noodzaak of luxe?

9 februari 2016; eindelijk… ons lange wachten is voorbij. Na een heftige nacht ligt mijn kleine mannetje image1-0op mijn buik. Van een warme, veilige omgeving naar de koude, grote buitenwereld. Nu is het aan ons om hem warm en veilig te houden. De verloskundige heeft ons zoontje eerst in een deken gewikkeld en neemt hem even later mee om te wegen, meten en zijn eerste pakje aan te trekken. Een stoer boxpakje wat wij enkele maanden eerder hebben uitgezocht en daarbij ook een mutsje, sokjes en een leuke romper. Zo klein image21als hij is, ziet hij er superstoer uit.
Uit de “vluchtkoffer “ die volgepropt is met babykleding, knuffeltjes en andere spullen halen wij de zachte slaapzak voor in de maxicosi. Hij mag mee naar huis.

Dit is slechts het begin van het leven wat wij ons zoontje willen en kunnen geven.
Een leven waarin hij niets te kort komt, maar waarbij wij zeker willen waken voor verwennerij.

Het eerste jaar ontkomen wij er al niet aan, wij hebben zoveel spullen gekregen. Zijn kast zit vol met kleding, ik weet niet eens wanneer hij het allemaal moet dragen. En door de woonkamer heen ligt meer dan genoeg speelgoed om de week mee door te komen. Maar wat moeten wij ermee doen als hij uit de kleding is gegroeid en het speelgoed is ontgroeid? Wij gaan niet alles bewaren voor mocht er ooit nog eens een tweede komen en willen niet alles op marktplaats zetten voor een euro of twee. Ik zoek op internet naar een goed alternatief…

 

Al snel vind ik Stichting Babyspullen, een stichting die zich inzet voor baby’s die worden geboren in armoede. De stichting is in 2012 tot stand gekomen toen een jonge moeder hetzelfde gevoel had; zij wilde haar babyspullen doneren, maar kon geen goed initiatief vinden. Zij besloot het initiatief waar zij naar op zoek was zelf te creëren. Nu, bijna 5 jaar later, worden er zo’n 2.500 complete startpakketten per jaar uitgedeeld aan ouders van baby’s die in armoede worden geboren. Het pakket bevat de basisbenodigdheden; rompers, kleding, kruiken, flesjes, spenen. Het is geen luxe, maar een basis. Want ieder kind heeft recht op een goede start.

Na dit te hebben gelezen, voel ik mij geroepen meer te doen dan alleen mijn spullen hieraan te doneren. Nu ben ik op zoek naar mensen die zich bij mij aansluiten.

De stichting ontvangt veel spullen door middel van inzamelbakken door het hele land, maar zij hebben ook financiële steun nodig. Het compleet maken van 1 pakket kost bij elkaar zo’n 50 euro. De stichting is afhankelijk van giften, maar heeft nog niet zoveel donateurs. Daarom wil ik jou bij deze uitdagen om je aan te sluiten bij dit initiatief en maandelijks een (kleine) bijdrage te schenken aan Stichting Babyspullen.

Het doel is 500 donateurs die 3, 5 of 8 euro (of meer) per maand willen schenken. Voor de eerste 100 donateurs die zich, naar aanleiding van deze blog, als maandelijkse donateur aanmelden of eenmalig 25 euro of meer schenken, geef ik nog eens 2 euro extra per donateur!
Laat hieronder weten als je je hebt aangemeld.

Link naar donateurspagina

Wil je dit bericht liken en delen om het bereik te vergroten? Dank je wel!

Olimometer 2.52

Spread the love

Hannelore: Overbodig?

HanneloreHannelore Zwitserlood is bekend van Radio 538, waar ze elke middag te horen is met het nieuws in de Coen en Sander Show. Niels Geusebroek schreef voor haar het liedje ‘Take your Time Girl’ op de hartslag van haar ongeboren baby, Olivia, die inmiddels twee jaar oud is. Ze heeft nog een dochter van 8, Juliette. Hannelore steunt Stichting Babyspullen en zal voor ons regelmatig een blog schrijven over haar werk bij de radio en haar gezin.

Overbodig?

De speen. Onmisbaar was ‘ie, voor mijn oudste dochter. Toen ze een paar dagen oud was, lag ik nachtenlang met mijn pink in haar mondje, omdat ze per sé op iets wilde sabbelen en ze mocht van de kraamdame geen speen, vanwege de borstvoeding bla bla bla. Na drie nachten met een doorweekte pink en kramp in mijn arm, heb ik haar toch stiekem een speentje gegeven. En ze sliep! Wat een uitvinding! Een primaire levensbehoefte werd het. In de maanden en jaren die volgden hebben we een klein fortuin uitgegeven aan die krengen, want ze gingen steeds stuk, raakten zoek of de hond ging ermee vandoor. Ze lagen overal, op strategische plekken. En ’s nachts moesten we er steeds uit, om de speen weer terug in de mond van ons gillende schatje te proppen. Het ‘speenbeest’ leek even de oplossing, maar helaas. Destijds heb ik serieus overwogen om  die speen ’s nachts met plakband vast te plakken aan haar wangen, maar ik heb mij nog nét kunnen beheersen…

En dan komt toch het moment dat je wordt toegesproken op het consultatiebureau. Dat ze wel eens spraakproblemen kan krijgen door die speen, want die ‘r’ wilde nog steeds niet zo lukken toen ze bijna drie was. En ze had ‘m toch nu zeker niet meer nodig? Grr. Na uitgebreide brainwash-sessies  hebben we haar uiteindelijk zelf alle spenen aan het baby-buurmeisje laten geven, want: spenen zijn voor baby’s, begreep ze na een keer of duizend. En zij mocht een cadeautje uitzoeken. Gelukt! En die ‘r’ is ook nog goedgekomen.

Bij dochter nummer twee zwaaide ik al na de eerste dag met een speentje, maar die moest er niks van hebben. Overbodige luxe. En voor ons pure luxe dat we er ’s nachts minder vaak uit hoeven…

Spread the love