… omdat elk kind recht heeft op een goede start!

Monthly Archives: april 2017

Vrijwilliger in de spotlight: Jhenna van Schijndel

De vrijwilligers achter Stichting Babyspullen

Bij Stichting Babyspullen werken inmiddels 140 vrijwilligers. Een fantastisch aantal, waar wij heel trots op zijn. Alleen met de inzet van deze enthousiaste, betrokken vrijwilligers kunnen wij (aanstaande) ouders helpen. Om je een idee te geven van de vrijwilligers achter de stichting hebben wij Jhenna van Schijndel geïnterviewd. Lees snel verder om meer over haar betrokkenheid bij Stichting Babyspullen te weten te komen.

Kun je kort vertellen wie je bent en wat je doet?
Mijn naam is Jhenna van Schijndel en ik woon in Blerick (Noord-Limburg) samen met mijn dochtertje Amy (vier jaar). Ik ben fulltime mama en daarnaast zet ik me dus in voor Stichting Babyspullen, waar ik inmiddels bijna dagelijks mee bezig ben.

Hoe ben je bij Stichting Babyspullen terecht gekomen?
Zo’n vier jaar geleden begon ik een webshop in babytextiel. Ik zocht een goeie plek voor de niet verkochte spullen, het liefst binnen Nederland. Zo kwam ik via Google bij Stichting Babyspullen uit. Ik ben mij in hun werk gaan verdiepen en heb twee jaar lang geprobeerd om de stichting naar het zuiden te krijgen. In verband met opslagruimte, transport en dergelijke was dat nog niet zo makkelijk. Maar inmiddels zet ik me toch alweer bijna anderhalf jaar voor de stichting in.

Waarom besloot je om Stichting Babyspullen te gaan helpen?
Tijdens mijn zoektocht naar een geschikte plek voor mijn overbodige spullen kwam ik tot de conclusie dat Stichting Babyspullen (een van) de enigste organisatie(s) in Nederland is die zich inzet voor de kleinste onder ons. Ik schrok enorm van de armoedecijfers en trok mij dit meteen aan. Hier wilde ik verandering in brengen!

Hoe zet jij je voor Stichting Babyspullen in?
Als regiocoördinator zet ik mij op diverse plekken in. Zo ben ik het aanspreekpunt voor mensen/bedrijven in de regio die ons willen ondersteunen, regel ik het vervoer tussen inzamelbak en opslagpunt, en sorteer ik de gedoneerde spullen. Daarnaast ben ik ook altijd op zoek naarnieuwe dingen die de stichting kunnen ondersteunen, zoals inzamelacties en promotionele activiteiten, zowel on- als offline.

Wat vind je zo leuk aan het vrijwilligerswerk voor Stichting Babyspullen?
Het echt iets kunnen betekenen voor mensen die het heel hard nodig hebben. Het werken aan een mooie toekomst. En het bezorgen van een lach (en vaak nog meer) op iemands gezicht. Ondanks dat ik de mensen die de pakketten ontvangen nooit persoonlijk zie, geeft mij het idee dat ik ze blij maak enorm veel voldoening.

Waarom zouden anderen de stichting volgens jou ook moeten helpen?
Als je ziet dat zelfs in een welvarend land als Nederland een op de negen (in grote steden een op de vier) kinderen in armoede opgroeien, is het werk dat de stichting doet dus echt heel belangrijk. Als een mama de stress over de babyuitzet kan worden ontnomen, zorgt dit voor een fijnere zwangerschap, wat uiteindelijk ook ten goede komt van de ontwikkeling van het kindje. Kinderen zijn de toekomst, en als je door een klein gebaar voor een nog mooiere toekomst kunt zorgen, is er toch niets mooiers?!

Daarnaast is er nog te veel onwetendheid, te veel mensen die niet van de stichting op de hoogte zijn. Daarom zijn er altijd meer mensen welkom om de bekendheid en het werk dat we doen te vergroten.

Welke vrijwilliger van Stichting Babyspullen wil jij de volgende keer in de spotlight zetten?
Lastig, alle vrijwilligers verdienen het uiteraard om in de spotlight te staan. Maar als ik er dan toch één moet kiezen, ga ik voor Marleen Wijnker. Ik ben zelf gewoon erg benieuwd wie er achter deze naam schuil gaat.

Wil je na het lezen van het interview met Jhenna net als haar als vrijwilliger voor Stichting Babyspullen aan de slag? Kijk dan eens op de pagina http://www.stichtingbabyspullen.nl/hulp-geven/word-vrijwilliger/ om te kijken of er een passende vrijwilligersfunctie voor je bij zit. Er zijn ook nog andere manieren waarop je ons kunt steunen. Meer daarover lees je op  http://www.stichtingbabyspullen.nl/hulp-geven/.

 

Spread the love

Gastcolumn Steven Pont

Als het cliché waar is dat de beschaving van een land kan worden afgemeten aan de manier waarop er met de zwakkeren van de samenleving wordt omgegaan, dan is de kwaliteit van de pedagogiek van een land een belangrijke thermometer.  Want let wel, een welvarend land maakt nog geen beschaafd land. Dat we het eerste zijn -welvarend- is zo helder als wat. Of we het tweede zijn -beschaafd- valt nog te bezien.

Eén van de grootste speerpunten in beleid rond kinderen is dat ze bij de geboorte allemaal een gelijke kans op een gelukkig leven moeten hebben. Als je een spelletje ganzenbord doet, is het immers alleen een eerlijk spel als iedereen op ‘vakje 1’ begint. Daarna kun je natuurlijk allemaal bij vakje 22 in de put raken (that’s all in the game) , maar het spel wordt al bij de start oneerlijk als sommige spelers al op vakje 10 mogen beginnen en anderen niet. Of sterker nog, als sommigen het spel zelfs al in de put moeten beginnen…..

Elk kind heeft recht op een levensstandaard die toereikend is voor zijn lichamelijke, geestelijke, intellectuele, morele en maatschappelijke ontwikkeling, leert artikel 27 van het internationaal erkende Kinderrechtenverdrag van de Verenigde Naties. Als dat bij één op de negen kinderen niet het geval is, dan heeft een land wat uit te leggen. En dus heeft Nederland wat uit te leggen. Want hoe is het mogelijk dat in zo’n welvarend land de beschaving ontbreekt om alle kinderen op zijn minst een eerlijke levensstart te geven? Het belang van zo’n eerlijke start in het leven is namelijk dat alleen een eerlijke start tot een eerlijke race kan leiden. Dus omgekeerd; als de start oneerlijk is, dan is de hele race oneerlijk. Dan gaat het niet alleen om een jeugd in armoe, maar daarna vaak ook om een heel leven in armoe. En dan bedoel ik niet alleen financieel, maar ook emotioneel en sociaal. Het één is niet los te zien van het ander.

Het einde van ganzenbord is vakje 63 en dat halen we uiteindelijk allemaal op onze eigen manier. Soms komen we elkaar op hetzelfde vakje tegen, maar we volgen uiteindelijk onze eigen unieke weg. En die weg gaat niet altijd over rozen. Maar het minste wat we voor onze kinderen kunnen doen is het spel tenminste zo eerlijk mogelijk te maken. En daarin heeft een beschaafd land één van zijn belangrijkste taken gevonden.

 

 

 

Steven Pont, ontwikkelingspsycholoog, mediator en systeemtherapeut

 

Spread the love